“Though Guthrie's topics are usually pretty dark, he brings a sly cheerfulness to it all – an attempt to diffuse the seriousness of it all maybe, but one that works.”
“A renowned Atlanta artist still awaiting national acclaim ... Guthrie seems poised to gain far wider notice. ”
“For those familiar with Guthrie's entertaining solo acoustic perfromances and off-kilter sense of humor, 'Til I Reach the Light' might be something of a revelation. The fuller arrangements add welcome dimensions to the attitude, slicing wit and melody that have been in his work all along. Some of his best tunes have an irascibility, bittersweetness and grit that give them a distinctively Southern tinge.”
“In Atlanta zijn ze heel blij met singer/singwriter Blake Guthrie. Tot tweemaal toe werd hij door een plaatselijk weekblad uitgeroepen tot beste akoestische artiest. In zijn zelfgeschreven muzikale bio geeft hij aan dat zijn naamgenoot Woody, Bob Dylan, Bruce Springsteen en John Prine zijn inspiratiebronnen zijn. Dat is ook wel te horen op zijn eerste studio-cd, ‘Till I Reach The Light (eigen beheer), al zou ik daar ook nog wel een tikje Elvis Costello bij willen voegen. Opgenomen met de rockgroep Getaway Car. En daar zit ‘m ook het probleem een beetje van deze plaat. In een aantal nummers bezondigt Blake zich aan een soort spierballenrock a la Springsteen. Een enkele keer, zoals in Threads, pakt het goed uit, maar over het algemeen vervelen dat soort nummers snel. Waar wordt gekozen voor een akoestische benadering zonder beukende drums, kan wel de aandacht worden vastgehouden. Dan blijkt ook dat Blake een behoorlijke liedjessmid is, die met intelligente en/of grappige teksten te voorschijn kan komen. Vooral Falling In Love (I´m No Fred Eaglesmith) is daarvan een goed voorbeeld. In dit nummer zit ook een verwijzing naar de controverse van weleer tussen Lynyrd Skynyrd en Neil Young. Pack it in Fred… …A Southern man don´t need you around anyhow. Ook Baby Come On Down en Georgia In The Summertime verdienen een vermelding als zeer luisterwaardig. Als Guthrie op een volgende plaat de lijn van die liedjes weet door te zetten, hebben we er weer een bijzondere bard bij. ”
“... incisive, clever songs about modern life ... Decatur's resident musical deconstructionist, Blake Guthrie ... has made his mark with unconventional singer/songwriter performances at Eddie's Attic ... he performs with an irreverent twinkle in his perpetually startled eyes. The wide-eyed Guthrie wields a guitar literally held together with duct tape as he aims his knife-sharp wit at every aspect of the pop culture around him. ”
“Colorful and well-seasoned local troubadour Blake Guthrie's best work deftly balances the comic and the profound ... Guthrie skewers pop culture icons, relationships and, quite often, himself in wonderfully literate vignettes framed with insanely catchy folk-rock.”
“A guitar-slinging troubadour with a subversive wit and a rocker's drive ... his first studio-recorded album, 'Til I Reach the Light', showcas[es] a newfound richness and maturity as dramatic as the difference between 'My Aim is True' and 'Imperial Bedroom'.”
“Apparently born with a built-in bullshit detector (and a lifetime supply of batteries), Guthrie looks at the world with such refreshingly offbeat humor – with such a uniquely uncluttered view – that he provides a great example for other acts to go by. I was so struck by Guthrie's no-frills, no-nonsense approach that I later asked him to do some writing for Southeast Performer.” - Gregory Nicoll